مقاله سوّم در بيان پيغمبرشناسى و در آن يك مقدّمه و چند فصل است . مقدّمه در بيان مراتب و درجات پيغمبران . مجلسى ( قدّس سره ) در حقّ اليقين فرموده : در احاديث معتبره وارد شده كه پيغمبران ( ع ) بر چهار قسمند : پيغمبرى كه مبعوث بر خود بوده و بر ديگرى مبعوث نبوده . و پيغمبرى كه در خواب مىديده و صدا مىشنيده و ملك را مىديده و بر گروهى مبعوث بوده امّا تابع پيغمبر ديگر بوده . و آن كه در خواب ببيند و صدا بشنود و ملك را در بيدارى ببيند و خود صاحب شريعت باشد ، او امام است . و در احاديث معتبره وارد شده كه نبىّ آن است كه در خواب مىبيند و صداى ملك را مىشنود امّا ملك را نمىبيند . و رسول آن است كه صدا را مىشنود و در خواب ملك را مىبيند و در بيدارى ملك را مىبيند . و امام صداى ملك را مىشنود و او را نمىبيند . و علماى اماميّه اتّفاق كرده‌اند كه انبياء و ائمّه ( ع ) افضلند از جميع ملائكه . و بر اين مضمون احاديث بسيار است و ادلّهء عقليّه نيز بسيار گفته‌اند . و عدد انبياء ثابت نيست و مشهور صد و بيست چهار هزار است و تفاوت در مراتب فضل ايشان بسيار است و افضل از همه پنج نفرند : نوح و ابراهيم و موسى و عيسى و محمّد ( ص ) و ايشان را اولو العزم مىنامند و شريعت ايشان ناسخ شريعت پيش است و افضل از همه حضرت رسالت است و بعد از او ، حضرت ابراهيم از ساير انبياء افضل است . تا اينجا كلام مجلسى ( قدّس سره ) بود و ديگران نيز مثل صاحب گوهر مراد و غير او نيز همين طور گفته‌اند و اين احاديث در اصول كافى و غير آن مذكور است 1 و همه قبول